Самапралка – прылада для механічнага прадзення (вырабу нітак з валокнаў лёну або воўны). У сялянскім побыце самапрасткі выкарыстоўвалі з сярэдзіны XIX ст., асабліва ў раёнах інтэнсіўнага льнаводства (на поўначы і ўсходзе сучаснай Беларусі). У паўднёвых раёнах пераважала прадзенне з дапамогай верацяна. Каштавалі самопрялки дорага, але пража атрымлівалася лепш і раўней, а працаваць на іх было хутчэй і зручней. З дапамогай механічнай калаўрота адначасова выконваліся тры дзеянні: выцягванне ніткі з кудзелі, скручванне і намотванне на катушку. Вертыкальная калаўрот, прадстаўленая ў экспазіцыі музея, была выраблена ў канцы XIX-пачатку XX стст. яна складаецца з прадзільнага апарата і змешчанага пад ім колы, замацаванага паміж двума стойкамі.

   Самапралка суправаджала дзяўчыну ад нараджэння і да замужаства. Гэта неабходнае ў доме прыстасаванне клалі дзяўчынцы пад калыску для лячэння начнога плачу і ад спалоху. А лепшым падарункам жаніха сваёй нявесце быў новы калаўрот, зроблены і упрыгожаны сваімі рукамі.